Georgië als oefenterrein

Voordat we op reis gingen wilden we allerlei voorbereidingen treffen. Zo vonden we het wel slim om een cursus auto sleutelen en een cursus offroad rijden te doen. Maar hoe dichter wij bij onze vertrek datum kwamen, hoe drukker we waren met anderen bezigheden zoals het op tijd afkrijgen van de camper. Dus in plaats van cursussen nemen, werd het een kwestie van ‘we leren het op reis wel’.

De eerste vijf maanden (in de Balkan, Griekenland en Turkije) hebben we al heel wat slechte wegen, onverharde paden en steile hellingen getrotseerd. Op een paar zweetdruppels, scheldpartijen en hartverzakkingen na konden we telkens zonder problemen verder rijden. Hier waren geen cursussen voor nodig en hadden we genoeg aan logisch nadenken en de rust bewaren. Maar toen kwam Georgië..

In Georgië zorgt de combinatie: slecht wegdek, agressieve bestuurders en veel regen voor benauwde situaties en heeft het ons al twee keer in de problemen gebracht. Overal zitten gaten en onregelmatigheden in de weg waar we ondertussen wel aan gewend zijn. Daar proberen we omheen te slingeren en wanneer dat niet lukt kan onze bus die stoten wel hebben. Maar voor de putten, waar je hele wiel in zou verdwijnen, moeten we toch regelmatig hard op de rem. En de grote plassen op de weg maken het ontwijken niet makkelijker. Daarom rijden we eigenlijk altijd rustig en laten we ons niet gek maken door de altijd gehaaste Georgische bestuurders. Die het niet erg vinden als hun auto beschadigd raakt. Zo heeft bijna elke auto wel een beschadiging en zien we regelmatig auto’s zonder bumper rijden.

Maar rustig rijden is niet genoeg. Je moet alsnog constant in je spiegels kijken, want we worden op de meest gevaarlijke plekken ingehaald. De meeste wegen zijn slingerende landwegen waarbij je bijna nooit goed in de verte kan kijken. Maar in plaats van te wachten op een goed moment halen ze ons net voor een bocht of bergtop in. Als er een tegenligger komt moeten we dan van een tweebaansweg weg een driebaansweg maken en hopen dat we niet over diepe kuilen rijden.

Het meest bizarre inhaalmoment was in een tunnel. Een smalle tunnel zonder licht en vol met grote gaten in de weg. Iedereen rijdt er dan ook 20km/u. Behalve de auto achter ons. We rijden in de tunnel waar een scherpe bocht in zit. We hobbelen heen en weer terwijl we de ergste gaten proberen te ontwijken. Dan vlak voor de bocht zien we een auto achter ons hard aan komen rijden en haalt ons in. Op hetzelfde moment komt er een tegenligger. De auto is ons net voorbij en stuurt dan hard naar rechts om de tegenligger te ontwijken. Hij rijdt met hoog tempo dwars door een paar diepe kuilen waardoor de auto omhoog vliegt en net niet tegen de zijwand van de tunnel aankomt. Alsof er niks aan de hand is, scheurt hij door en verliezen we de auto al gauw uit het oog. Wij rijden rustig verder.

Één keer waren wij degene die iedereen inhaalden. Maar dat was wat onschuldiger. We reden door de bergen waar regelmatig wat auto’s langs de weg staan bij een mooi uitzichtpunt. Omdat er veel sneeuw langs de weg ligt, staan de auto’s op de weg geparkeerd. Ook deze keer stonden er wat auto’s stil en wij rijden er langs. Vooraan staat een politiewagen. Als we dichterbij komen zien we de politieagenten gebaren dat we door kunnen rijden. Dus wij rijden door maar op het moment dat we langs de politiewagen rijden, toeteren ze en zijn ze druk en boos aan het gebaren dat we terug moeten. Wij stoppen en zien de agenten weer het gebaar maken dat we door mogen rijden, maar beseffen dan dat het gebaar betekend dat we juist terug moeten. Erg verwarrend. In Nederland maak je het ‘kom hier / deze kant op’ gebaar door je hand op zijn rug te draaien en dan je vingers naar je toe te bewegen. In Turkije houden ze hun hand precies andersom, met de rug omhoog en dan je vingers naar je toe bewegen. En precies deze manier betekend in Georgië dus ‘ga weg / ga naar achter’. Dus rijden we achteruit en sluiten we achteraan.

Zo manoeuvreren we ons een aantal weken van plek naar plek. Nu zijn we in het zuiden en rijden we langs de Turkse grens van oost naar west. Twee uurtje rijden en dan zijn we bij de volgende bestemming. Na een uur rijden op een prima weg, houdt het asfalt op en moeten we op een onverharde weg verder. Door het smelten van de sneeuw in de bergen en het vele regenen, stroomt het water langs de wegen naar beneden. We moeten een aantal haarspeldbochten omhoog over de natte onverharde weg. Rustig rijden we hobbelend omhoog en proberen grote stenen die naar beneden zijn gevallen te ontwijken. We zien op veel plekken aardverschuivingen waardoor stukken van de weg niet begaanbaar zijn en/of er stukken van de weg ingezakt zijn. Na de laatste haarspeldbocht zien we dat de weg afwisselend geasfalteerd en onverhard is. We kijken op Google maps en zien dat we nog een uur moeten rijden terwijl het nog maar 20km is. Dat beloofd niet veel goeds. Toch rijden we door want het is op zich wel te doen en we zijn nu toch al een uur onderweg. Wat wel voor enige argwaan zorgt, is dat alhoewel dit de enige weg in het zuiden is, we bijzonder weinig anderen tegen komen.

Dan komen we bij een splitsing waarvan beide wegen naar hetzelfde punt gaan. We kunnen kiezen rechtdoor door een zeer modderig en nat pad met diepe kuilen en plassen. Of een omweg die geasfalteerd is. Keuze makkelijk gemaakt en we rijden verder over het asfalt. Tot we bij een aardverschuiving aankomen en bijna heel de bocht versperd is. Er ligt een dikke laag modder gevuld met stenen en zelfs een boom. We stappen uit en gaan kijken. We denken er wel langs te kunnen. We moeten met één zijde van de bus naast het asfalt op een laag kleine steentjes rijden om langs de modder te kunnen. Wietze rijdt en Sibby geeft aanwijzingen. Met een beetje slippen komen we erlangs en zijn opgelucht. Maar we zijn er nog niet..

Niet veel later gaat de weg weer omhoog en wordt de weg smaller. Hierdoor is er geen ruimte om uit te wijken voor eventuele tegenliggers. Daarbij is de weg er hier nog slechter aan toe en ligt er een laag ijs op. We zijn toch aardig gestegen en het is hier een stuk kouder. Direct naast de weg komt het water hard naar beneden gestroomd wat zorgt voor grote modderige plassen op vlakke stukken. We hoeven hier niet lang over na te denken. Dit gaat ons helaas niet lukken. Met wat moeite weten we de bus om te keren en besluiten toch maar weer terug te rijden.

We komen weer aan bij de bocht met de aardverschuiving. Vanaf deze kant lijkt het wat lastiger. We zagen de vorige keer dat de wielen die naast het asfalt op de steentjes reden wat inzakten en slipten. Toch moeten we er weer overheen. We overleggen hoe we gaan rijden. We halen nog wat grotere stenen weg en besluiten er snel doorheen te rijden. Dat bleek niet de beste tactiek want toen we halverwege waren, slipten de voorwielen (één in de modder op het asfalt en één in de steentjes naast het asfalt) en graafden we onszelf in. Het rechter voorwiel had zichzelf zo ver ingegraven in de steentjes dat de voorbumper het asfalt raakt. Sib raakte in paniek en Wietze begon direct met het uitgraven. Tijdens het graven komt een buurtbus aangereden. Wij kijken ze aan met een gebaar van tja we zitten vast. Ze stoppen, kijken even vanuit de bus en besluiten dan om om te keren. Bedankt voor de hulp..

Hier hadden we de bus al uitgegraven en het gat weer gevuld

Na wat overleg en graafwerk lukt het om achteruit uit het gat te rijden. We vullen het gat weer en besluiten om dit keer rustig te rijden. Op dat moment komt de personenbus weer aanrijden, maar dit keer vanaf de andere kant. Het is de buschauffeur dus wel gelukt om door het modderpad te gaan. Hij stapt uit en gebaard dat we moeten omkeren en dan ook via het modderpad moeten gaan. We twijfelen maar na nog een kleine poging om vooruit te rijden, zien we gelijk dat de band zichzelf weer begint in te graven. Dus we volgen zijn advies en gaan achteruit en rijden achter hem aan naar het modderpad. Hij rijdt voor ons uit en zien hem slippend over de modder en door de plassen rijden. Hij heeft eenzelfde soort bus alleen is die van ons een stuk zwaarder als camper. Dus hebben wij er alsnog weinig vertrouwen in en stappen uit voordat we verder rijden. De chauffeur stapt ook uit en loopt naar ons toe. Hij lacht, gebaart dat hij wel wilt rijden en zegt: ‘no problem’. Wij weten zo snel geen andere uitweg en gaan ervan uit dat hij hier al jaren rijdt en het dus wel weet. Dus hij stapt in, rijdt, slipt en hobbelt, maar het lukt! We stappen zelf in en rijden verder achter hem aan. Als we uit de modder zijn, toeteren we als bedankje. We gaan op het asfalt staan en zijn opgelucht dat het is gelukt en dat er geen schade is.

Achteraf vinden we het eigenlijk wel leuk dat we een keer vast zijn komen te zitten. Hoort er toch een beetje bij op zo’n reis. Dat we drie dagen later weer vast zaten, hoefden van ons ook weer niet.. Dit keer hadden we onszelf niet ingegraven maar door de blubber hadden we geen grip meer. We konden geen kant meer op. Gelukkig stonden we bij een dorpje vol met grote jeeps die toeristen rondbrengen. Dus na vijf minuten was er een jeep die ons eruit heeft getrokken. Komt die trekhaak toch nog van pas.

We zijn in ieder geval wijzer geworden in wat ons bussie wel en niet aankan. Zo beschouwen we Georgië als ons oefenterrein voor wat nog komen gaat. We gaan namelijk nog veel vaker op onverharde wegen rijden. Gelukkig is het in de volgende bestemmingen vaak een stuk droger.

5 reacties op “Georgië als oefenterrein”

  1. Leuk om jullie avonturen mee te beleven! Stoer hoor allemaal. Vol bewondering volgen we jullie reis. Is niet altijd gemakkelijk. Met oog op jullie einddoel: hoe reizen jullie verder? Bovenlangs de Kaspische zee (via Rusland) naar Kazachstan of onderlangs via Azerbeidzjan of Armenië naar Iran (wat oorspronkelijk jullie plan was)? Of naar Azerbeidzjan en pakken jullie daar de boot? Jullie snappen wel dat we er de kaart maar even hebben bijgepakt:). Liefs Paul en Lot

    Geliked door 1 persoon

    1. Hoi hoi! Helaas zijn de grenzen van Azerbeidzjan dicht vanwege covid en kunnen we niet via Iran centraal Azië bereiken omdat je niet door Turkmenistan kan. Dus de enige optie is via Rusland naar Kazachstan.

      Als we daar zijn aangekomen, rijden we een rondje door Kazachstan, Oezbekistan, Tadzhikistan en Kirgizië! 🙂

      Like

  2. Oh wat spannend!! En nog fijne mensen om jullie heen. Xxxxxxx

    Geliked door 1 persoon

  3. Goed verhaal! Wel spannend hoor! Zeker als je toevallig net de vader bent die het leest.

    Geliked door 1 persoon

  4. We vol bewondering en spanning naar jullie avontuur geluisterd en gekeken. We hopen dat alles verder goed zal gaan. We hebben hier een carnavalslied dat gaat over de engelbewaarder. Die staat nummer 2 van de top tien!
    Die engelbewaarder hebben jullie vast gehad!!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s